Κλίμαξ,Περί αοργησίας,

 

Κλίμαξ Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου

ΟΠΩΣ ΤΟ νερό, πού χύνεται λίγο-λίγο στην φωτιά, την σβήνει τελείως, έτσι και το δάκρυ του αληθινού πένθους σβήνει όλη την φλόγα του θυμού και της εξημμένης οργής.Γι΄αυτό και τα ετοποθετήσαμε, στην σειρά του λόγου, το ένα πρίν και το άλλο μετά.

2. Αοργησία σημαίνει ακόρεστη επιθυμία για ατιμία, όμοια με την απέραντη επιθυμία των κενοδόξων για έπαινο. Αοργησία σημαίνει νίκη κατά της ανθρώπινης φύσεως, πού φαίνεται με την αναισθησία απέναντι στις ύβρεις και πού αποκτάται με αγώνας και ιδρώτας.

3. Πραότης σημαίνει να παραμένη ακίνητη και ατάραχη η ψυχή, τόσο στις ατιμίες όσο και στους επαίνους.

4. Η αρχή της αοργησίας είναι να σιωπούν τα χείλη, ενώ η καρδιά ευρίσκεται σε ταραχή. Το μέσον είναι να σιωπούν οι λογισμοί, ενώ η ψυχή ευρίσκεται σε ολίγη ταραχή. Και το τέλος, να επικρατή στην θάλασσα της ψυχής μόνιμη και σταθερά γαλήνη, όσο και αν φυσούν οι ακάθαρτοι άνεμοι.

Κλίμακα Ιωάννου,Περί καταλαλιάς,

 

 

Κλίμαξ Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου

ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ όσους σκέπτονται ορθά δεν θα έχη, νομίζω, αντίρρησι ότι η καταλαλιά γεννάται από το μίσος και την μνησικακία. Γι΄αυτό και την ετοποθετήσαμε στην σειρά της μετά τους προγόνους της.

Καταλαλιά σημαίνει γέννημα του μίσους, ασθένεια λεπτή, αλλά και παχειά∙ παχειά βδέλλα, κρυμμένη και αφανής, πού απορροφά και εξαφανίζει το αίμα της αγάπης. Σημαίνει  υπόκρισις αγάπης, αιτία της ακαθαρσίας, αιτία του βάρους της καρδιάς, εξαφάνισις της αγνότητος.

2. Υπάρχουν κόρες που διαπράττουν αίσχη, χωρίς να κοκκινίζουν. Υπάρχουν και άλλες οι οποίες φαίνονται ντροπαλές, και όμως διαπράττουν, κρυφά, χειρότερα αίσχη από τις προηγούμενες. Κάτι παρόμοιο παρατηρούμε και στα πάθη της ατιμίας. Τέτοιες κόρες είναι η υποκρισία, η πονηρία, η λύπη, η μνησικακία, η εσωτερική καταλαλιά της καρδιάς. Άλλη εντύπωσι δημιουργούν εξωτερικά και άλλος είναι ο στόχος τους.

3. Άκουσα μερικούς να καταλαλούν και τους επέπληξα. Και για να δικαιολογηθούν οι εργάτες αυτοί του κακού μου απήντησαν ότι το έκαναν από αγάπη και ενδιαφέρον προς αυτόν που κατέκριναν. Εγώ τότε τους είπα να την αφήσουν αυτού του είδους την αγάπη, για να μη διαψευσθή εκείνος που είπε: «Τον καταλαλούντα λάθρα τον πλησίον αυτού, τούτον εξεδίωκον» (Ψαλμ. ρ΄ 5). Εάν ισχυρίζεσαι ότι αγαπάς τον άλλον, ας προσεύχεσαι μυστικά γι΄ αυτόν και άς μη τον κακολογής. Διότι αυτός ο τρόπος της αγάπης είναι ευπρόσδεκτος από τον Κύριον.

4. Επί πλέον άς μη λησμονής και τούτο, και έτσι οπωσδήποτε θα συνέλθης και θα παύσης να κρίνης αυτόν πού έσφαλε: Ο Ιούδας ανήκε στην χορεία των μαθητών, ενώ ο ληστής στην χορεία των φονέων. Και είναι άξιο θαυμασμού πώς μέσα σε μία στιγμή ο ένας επήρε την θέσι του άλλου!

Κλίμακα Ιωάννου, Περί καταλαλιάς,παρ.5-10

5. Όποιος θέλει να νικήση το πνεύμα της καταλαλιάς, ας επιρρίπτη την κατηγορία όχι στον άνθρωπο που αμάρτησε, αλλά στον δαίμονα πού τον έσπρωξε στην αμαρτία. Διότι κανείς δεν θέλει  να αμαρτήση στον Θεόν, μολονότι όλοι αυτοπροαίρετα αμαρτάνομε.

6. Είδα άνθρωπο πού φανερά αμάρτησε, αλλά μυστικά μετενόησε. Και αυτόν πού εγώ τον κατέκρινα ως ανήθικο, ο Θεός τον εθεωρούσε αγνό, διότι με την μετάνοιά του Τον είχε πλήρως εξευμενίσει.

7. Αυτόν που σου κατακρίνει τον πλησίον, ποτέ μη τον σεβασθής, αλλά μάλλον να του ειπής: «Σταμάτησε, αδελφέ. Εγώ καθημερινώς σφάλλω σε χειρότερα, και πώς μπορώ να κατακρίνω τον άλλον»; Έτσι θα έχης δύο οφέλη, με ένα φάρμακο θα θεραπεύσης και τον εαυτό σου και τον πλησίον.

8. Μία οδός, και μάλιστα από τις σύντομες πού οδηγούν στην άφεσι των πταισμάτων, είναι το να μη κρίνωμε, εφ΄ όσον είναι αληθινός ο λόγος του Κυρίου «μη κρίνετε, και ού μη κριθήτε» (Λουκ. στ΄ 37). Όπως δεν συμβιβάζεται η φωτιά με το νερό, έτσι και η κατάκρισις με εκείνον που αγαπά την μετάνοια.

9. Ακόμη και την ώρα του θανάτου του, αν ιδής κάποιον να αμαρτάνη, μήτε τότε να τον κατακρίνης. Διότι η απόφασις του Θεού είναι άγνωστη στους ανθρώπους. Μερικοί έπεσαν φανερά σε μεγάλα αμαρτήματα, κρυφά όμως έπραξαν πολύ μεγαλύτερα καλά. Έτσι εξαπατήθηκαν οι φιλοκατήγοροι, και εκείνο πού εκρατούσαν στα χέρια τους ήταν καπνός και όχι ήλιος.

Κλίμακα Ιωάννου, Περί καταλαλιάς,παρ.10-15

10. Ας με ακούσετε, ας με ακούσετε όλοι εσείς οι κακοί κριταί των ξένων αμαρτιών. Εάν είναι αλήθεια, όπως και πράγματι είναι, ότι «έν ώ κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθε» (Ματθ. ζ΄ 2), τότε ας είσθε βέβαιοι, ότι για όσα αμαρτήματα κατηγορήσαμε τον πλησίον είτε ψυχικά είτε σωματικά, θα περιπέσωμε σ΄αυτά. Και δεν είναι δυνατόν να γίνη διαφορετικά.

11. Όσοι είναι αυστηροί και σχολαστικοί κριταί των σφαλμάτων του άλλου, νικώνται από αυτό το πάθος, επειδή δεν απέκτησαν ακόμη για τα ιδικά τους αμαρτήματα ολοκληρωτική φροντίδα (γνώσι) και μνήμη.

Διότι όποιος αφαιρέση «το περικάλυμμα της φιλαυτίας» και ιδή με ακρίβεια τα ιδικά του κακά, για τίποτε άλλο δεν θα φροντίση πλέον στην ζωή του, αναλογιζόμενος ότι ο χρόνος της ζωής του δεν του επαρκεί για να πενθήση τις ιδικές του αμαρτίες, έστω και αν θα εζούσε εκατό έτη, και αν θα έβλεπε ολόκληρο τον Ιορδάνη ποταμό να βγαίνη από τους οφθαλμούς του ως δάκρυ.

12. Περιεργάσθηκα καλά την κατάστασι του πένθους και δεν ευρήκα σ΄ αυτήν ίχνος καταλαλιάς ή κατακρίσεως.

13. Οι δαίμονες μας σπρώχνουν πιεστικά ή στο να αμαρτήσωμε ή, αν δεν αμαρτήσωμε, στο να κατακρίνωμε όσους αμάρτησαν, ώστε με το δεύτερο να μολύνουν οι κακούργοι το πρώτο. Ας γνωρίζης ότι γνώρισμα των μνησικάκων και φθονερών ανθρώπων είναι και τούτο:

Τις διδασκαλίες, τά πράγματα ή τα κατορθώματα του άλλου τα κατηγορούν και τα διαβάλλουν με ευχαρίστησι και ευκολία, (νικημένοι και) καταποντισμένοι άθλια από το πνεύμα του μίσους.

14. Είδα μερικούς οι οποίοι μυστικά και κρυφά διαπράττουν σοβαρώτατα αμαρτήματα, και στηριζόμενοι στην υποκριτική καθαρότητά τους, επιτιμούν με αυστηρότητα αυτούς που  υποπίπτουν σε μερικά μικρά σφάλματα, τα οποία και φανερώνουν.

Κλίμακα Ιωάννου, Περί καταλαλιάς,παρ.15-18

15. Η κρίσις είναι αναιδής αρπαγή του δικαιώματος του Θεού, ενώ η κατάκρισις όλεθρος της ψυχής αυτού ο οποίος κατακρίνει.

16. Όπως η «οίησις» και χωρίς να υπάρχη άλλο πάθος, μπορεί να καταστρέψη τον άνθρωπο, έτσι και η κατάκρισις, εάν και μόνη υπάρχη μέσα μας, μπορεί να μας καταστρέψη ολοσχερώς, αφού άλλωστε και ο Φαρισαίος εκείνος της παραβολής εξ αιτίας αυτής κατεδικάσθη.

17. Ο καλός «ραγολόγος» τρώγει τις ώριμες ρώγες των σταφυλιών και δεν πειράζει καθόλου τις άγουρες. Παρόμοια ο καλόγνωμος και συνετός άνθρωπος, όσες αρετές βλέπει στους άλλους τις σημειώνει με επιμέλεια, ενώ ο ανόητος αναζητεί τα ελαττώματα και τις κατηγορίες. Γι΄ αυτόν μάλιστα έχει λεχθή: «Εξηρεύνησαν ανομίαν, εξέλιπον εξερευνώντες εξερευνήσεις» (Ψαλμ. ξγ΄ 7).

18. Μη κατακρίνης και όταν ακόμη βλέπης κάτι με τους ίδιους τους οφθαλμούς σου, διότι και αυτοί πολλές φορές εξαπατώνται.Βαθμίς δεκάτη! Όποιος την κατέκτησε είναι εργάτης της αγάπης ή του πένθους.

Για περισσοτερα :

https://tathananda.com/klimaka-ioannou-peri-katalalias-logoi-10-11-12-13/ 

Σαμάντι, τι είναι το σαμάντι, ΙΙΙ.3

 

Swami Satchidananda

Δεν μπορώ να πω πολλά για το σαμάντι. Θα καταλάβετε εύκολα όταν αποκτήσετε  λίγη εμπειρία. Ο διαλογισμός κορυφώνεται στην κατάσταση του σαμάντι. Δεν ασκείτε το σαμάντι. Κανείς δεν μπορεί να ασκήσει συνειδητά το σαμάντι. Η προσπάθειά μας είναι μέχρι τον διαλογισμό.

Βάζετε όλη σας την προσπάθεια στη συγκέντρωση (ντάρανα), ακλουθεί αβίαστα ο διαλογισμός, και είστε ακριβώς εκεί, γνωρίζοντας ότι είστε σε διαλογισμό.  Αλλά στο σαμάντι, δεν το γνωρίζετε καν. Δεν είστε εκεί για να το ξέρετε ότι είστε αυτό. Σκέφτεστε πρώτα με πολλούς περισπασμούς, αυτή είναι η ντάρανα. Τότε, όταν γίνετε αυτό που νομίζετε, αυτό είναι το σαμάντι. Στον διαλογισμό έχετε τρία πράγματα: διαλογιζόμενο, τον διαλογισμό και το αντικείμενο του διαλογισμού. Στο σαμάντι δεν υπάρχει ούτε το αντικείμενο ούτε ο διαλογιστής. Δεν υπάρχει αίσθηση ότι “διαλογίζομαι πάνω σε αυτό”.

Για να δώσουμε μια επιστημονική αναλογία, εάν συνεχίζετε να προσθέτετε σταγόνες αλκαλικού διαλύματος σε ένα οξύ, σε ένα σημείο το διάλυμα γίνεται αλκαλικό. Σε αυτό το σημείο προσθέτετε απλά αλκάλια σε αλκαλικό πλέον διάλυμα. δεν υπάρχει άλλο οξύ εκεί. Ο δωρητής και ο δέκτης γίνονται ένα. Νωρίτερα, ο δέκτης ήταν όξινος και ο δωρητής ήταν αλκαλικός. Καθώς προσθέτετε το αλκάλιο, σταγόνα σταγόνα και συνεχίζετε να το δοκιμάζετε με το χαρτί litmus σας, σε ένα σημείο, ξαφνικά παρατηρείτε ότι δεν είστε πλέον όξινος! Ποιος είσαι? Το ίδιο αλκάλιο με τον Θεό. Εσείς και ο Θεός γίνετε ένα.

Αυτό είναι το σαμάντι. Είναι μάλλον δύσκολο να το πούμε με λόγια. Εάν συνεχίζετε να εργάζεστε, θα ξέρετε τι είναι το σαμάντι. Φυσικά, υπάρχουν διαφορετικά κατώτερα σαμάντι, όπως συζητήσαμε στο πρώτο βιβλίο, όπου φτάνεις σε αυτό το επίπεδο και μετά επιστρέφεις. Πρόκειται για σαμάντι που συνδέονται με τη μορφή, με την ιδέα, με την ευδαιμονία και με το καθαρό εγώ (savitarka, savicāra, sa-ānanda και sa-asmita samādhi). Και τα τέσσερα αυτά αφήνουν ακόμα μερικά μέρη του νου με κρυμμένες επιθυμίες. Δεν είστε εντελώς ελεύθεροι.

Οι ιδέες στο μυαλό δεν είναι πλήρως ψημένες. Θα μπορούσαν ακόμα να βλαστήσουν ξανά. Γι ‘αυτό και τα τέσσερα ονομάζονται sabīja σαμάντι. Bīja σημαίνει σπόρος. Είναι με σπόρους. Μην νομίζετε ότι είστε όλοι καθαροί και όλα είναι εντάξει. Όσο ο σπόρος είναι μέσα στη σακούλα, φαίνεται να είναι αθώος. Αλλά τη στιγμή που βγάζετε έναν σπόρο, σκάβετε μια μικρή τρύπα, το βάζετε στο χώμα και ρίχνατε λίγο νερό αυτό θα βλαστήσει. Η βλάστηση είναι ακόμα εκεί.

Εφ ‘όσον έχετε αυτήν την τάση, είστε ακόμα στο sabīja ή στο savikalpa σαμάντι. Αλλά μόλις ο σπόρος ψηθεί εντελώς, ακόμη και αυτή η βλαστική ικανότητα εξαφανίζεται. Οι σπόροι είναι ακόμα εκεί. Σε όλες τις εξωτερικές εμφανίσεις είναι οι ίδιοι. Αλλά, ακόμα κι αν βυθιστούν σε τρύπες και ποτίσουν δεν θα βλαστήσουν.

Τι σημαίνει αυτό? Όλες οι σκέψεις, όλες οι επιθυμίες, γίνονται ανιδιοτελείς. Ο εγωισμός είναι το σπόρος που φυτρώνει, λέγοντας: «Το θέλω!» Όταν ο εγωισμός αφαιρεθεί εντελώς, γίνεσαι άσπορος. Αυτό ονομάζεται nirbīja σαμάντι (άσπορο σαμάντι). Κάποιος που το έχει επιτύχει μπορεί να μοιάζει με οποιονδήποτε άλλο. Αλλά η καμένη φύση των διανοητικών σπόρων του είναι η διαφορά μεταξύ των απλών ανθρώπων και των jīvanmuktas (απελευθερωμένα όντα).

Τρώνε επίσης, κοιμούνται και κάνουν τα πάντα όπως όλοι οι άλλοι. Μπορεί να κάνουν οτιδήποτε, αλλά δεν επηρεάζονται από αυτό που κάνουν. Δεν υπάρχει υγρασία προσκόλλησης που να προκαλεί βλάστηση. Ζουν και είναι απελευθερωμένοι άνθρωποι. Η απελευθέρωση δεν είναι κάτι που βιώνεις όταν πεθάνεις. Ενώ ζείτε, θα πρέπει να ελευθερωθείτε. Jīvanmukta: mukta σημαίνει απελευθερωμένος, jīvan, ενώ ζει.

Αυτή είναι η τελική κατάσταση του σαμάντι. Δεν κάθεσαι άκαμπτα με τα μάτια κλειστά, όπως πιστεύουν ορισμένοι. Εάν το κάθισμα σαν άγαλμα είναι αυτό που ονομάζετε σαμάντι, όλοι οι βράχοι στον κήπο πρέπει να βρίσκονται σε βαθιά σαμάντι. Όχι. Θα είστε χρήσιμοι. θα είστε ενεργοί — πιο ενεργοί από άλλα άτομα. Οι ενέργειές σας θα είναι πιο τέλειες από των άλλων. Είστε δυναμικοί, αλλά φαίνεστε στατικοί. Τα αντίθετα συναντιούνται. τα άκρα μοιάζουν. Η έλλειψη φωτός είναι το σκοτάδι. Συνεχίστε να αυξάνετε το φως. Ένα εντελώς σατβικό άτομο φαίνεται να είναι πολύ ήσυχο, ένα εντελώς ταμασικό είναι επίσης ήσυχο.

Για περισσότερα : 

https://tathananda.com/samanti-ti-einai-to-samanti-iii-3/

 

Περί γαστριμαργίας,λόγος 14

 

Περί γαστριμαργίας,λόγος 14  Κλίμακα Ιωάννου Σιναΐτου

(Διά την ονομαστήν δέσποιναν, την πονηράν κοιλίαν)

Περί γαστριμαργίας, παρ.1-5

1. Προκειμένου τώρα να ομιλήσωμε περί κοιλίας, απεφασίσαμε πάλι, όπως και σε όλα τα άλλα θέματα, να στρέψωμε την φιλοσοφία μας εναντίον μας. Διότι είναι αξιοθαύμαστο εάν απηλλάγη κανείς από αυτήν, πρίν κατοικήση τον τάφο.

2. Γαστριμαργία είναι η υποκριτική συμπεριφορά της κοιλίας, η οποία, ενώ είναι χορτασμένη, φωνάζει πώς είναι ενδεής και ενώ είναι παραφορτωμένη μέχρι διαρρήξεως, ανακράζει ότι πεινά.

Γαστριμαργία είναι η δημιουργός των καρυκευμάτων, η πηγή των τέρψεων του λάρυγγος. Εσύ έκλεισες την φλέβα (των ηδονικών απαιτήσεών της), αλλά αυτή ξεπρόβαλε από άλλος μέρος. Την έφραξες και τούτη, αλλά καινούργια ανοίχθηκε.

Γαστριμαργία είναι μια απάτη των οφθαλμών. Καθ΄ ήν στιγμήν κάποιος τρώγει το μέτριο σε ποσότητα φαγητό του, η γαστριμαργία τον κάνει να σκέπτεται, πώς να ήταν δυνατό να καταβροχθίση διά μιας τα σύμπαντα.

3. Ο χορτασμός από φαγητά είναι πατήρ της πορνείας η θλίψις δε της κοιλίας είναι πρόξενος της αγνότητος. Εκείνος πού εκολάκευσε τον λέοντα, πολλές φορές τον ημέρωσε. Εκείνος όμως πού περιποιήθηκε την σάρκα, περισσότερο την εξαγρίωσε.

4. Χαίρεται ο Ιουδαίος το Σάββατο ή τις εορτές, και ο γαστρίμαργος μοναχός το Σάββατο και την Κυριακή. Από καιρό υπολογίζει το Πάσχα και από πολλές ημέρες ετοιμάζει τα φαγητά. Ο δούλος της κοιλίας σκέπτεται με τι είδους φαγητά θα εορτάση, ο δε δούλος του Θεού με τι χαρίσματα θα πλουτήση.

Ο κοιλιόδουλος, όταν έλθη κάποιος ξένος, συνέχεται ολόκληρος από την αγάπη -αγάπη πού προέρχεται από την γαστριμαργία- και θεωρεί ως αναψυχή του αδελφού την ιδική του κατάλυσι! Επί παρουσία ωρισμένων άλλων απεφάσισε την κατάλυσι οίνου, και νομίζοντας πώς κρύβει την αρετή του, υποδουλώθηκε στο πάθος του.

Περί γαστριμαργίας, παρ.5-10

5. Εχθρεύεται πολλές φορές η κενοδοξία προς την γαστριμαργία και αντιμάχονται για την κατοχή του αθλίου μοναχού σαν να πρόκειται για αγοραστό δούλο. Η μέν γαστριμαργία τον ωθεί στην κατάλυσι, η δε κενοδοξία του συνιστά την επίδειξι της αρετής του, αλλά ο σοφός μοναχός θα τις αποφύγη και τις δύο διώχνοντας στην κατάλληλη ώρα την μία με την βοήθεια της άλλης.

6. Όταν η σάρκα σφριγά, ας φυλάξωμε την εγκράτεια παντού και πάντοτε. Όταν δε ηρεμή -πράγμα πού δεν πιστεύω ότι κατορθώνεται πρό του τάφου-, ας αποκρύψωμε την εργασία μας.

7. Είδα ηλικιωμένους ιερείς να εμπαίζωνται από τους δαίμονες και να δίνουν ευλογία σε νέους, πού δεν εξηρτώντο πνευματικώς από αυτούς, να καταλύσουν σε επίσημο τραπέζι κρασί και ό,τι άλλο.

Εάν μέν οι ιερείς αυτοί έχουν έν Κυρίω καλή μαρτυρία, άς κάνωμε μετρία κατάλυσι. Εάν όμως είναι αμελείς, ας μη λάβωμε καθόλου υπ΄ όψιν μας την ευλογία τους, και μάλιστα εάν τύχη και μαχώμεθα εναντίον σαρκικής πυρώσεως.

8. Ενόμισε ο θεήλατος Ευάγριος ότι έγινε σοφώτερος των σοφών και στην μορφή και στο περιεχόμενο των λόγων του. Απατήθηκε όμως ο ταλαίπωρος και φάνηκε ανοητότερος των ανοήτων και σε πολλά άλλα ζητήματα και σ΄ αυτό. Εδίδαξε: «Οσάκις η ψυχή επιθυμεί ποικίλα φαγητά, ας θλίβεται με άρτον μόνο και ύδωρ».

Είναι δε η προσταγή του αυτή σαν να προτρέπης ένα παιδί ν΄ ανεβή με ένα βήμα όλη την σκάλα. Εμείς όμως, αντικρούοντες τον ορισμό του, ως εξής ορίζουμε: Όταν επιθυμούμε τα διάφορα φαγητά, ζητούμε κάτι πού είναι μέσα στην φύσι μας.

Γι΄ αυτόν τον λόγο ας χρησιμοποιήσωμε ένα τέχνασμα προς την πολυμήχανη κοιλία, και μάλιστα αν δεν μας απειλή βαρύτατος πόλεμος ή δεν υπάρχη πένθος ή κανών για προηγούμενες σοβαρές πτώσεις. Ας κόψωμε πρώτα τα λιπαρά, έπειτα τα ερεθιστικά και έπειτα τα εύγευστα.

9. Αν σου είναι εύκολο, δίδε στην κοιλία σου τροφή χορταστική και ευκολοχώνευτη, ώστε με τον χορτασμό να ικανοποιήσουμε την αχόρταστη όρεξί της, ενώ με την σύντομη χώνευσι να σωθούμε από την σαρκική πύρωσι σαν από μάστιγα. Ας εξετάσωμε, και θα βρούμε πώς τα περισσότερα από τα φαγητά πού «φουσκώνουν» ερεθίζουν την σάρκα. 

Για περισσότερα :

https://tathananda.com/peri-gastrimargias-logos-14/

 

 

Περί αγνείας,λόγος 15, Κλίμακα Ιωάννου Σιναΐτου

 

(Διά την άφθαρτον αγνείαν και σωφροσύνην, την οποία κατακτούν φθαρτοί άνθρωποι διά καμάτων και ιδρώτων)

1. Ακούσαμε την μαινάδα, δηλαδή την γαστριμαργία, πού μόλις πρό ολίγου μας ανέφερε ότι ιδικός της απόγονος είναι ο σαρκικός πόλεμος. Διότι μας το διδάσκει αυτό και ο παλαιός εκείνος προπάτωρ, ο Αδάμ, ο οποίος εάν δεν είχε νικηθή από την κοιλία, δεν θα ερχόταν σε σαρκική σχέσι με την σύζυγό του.

Όσοι λοιπόν τηρούν την πρώτη εντολή, δεν πέφτουν στην δεύτερη παράβασι. Και παραμένουν βεβαίως υιοί του Αδάμ, χωρίς όμως να δοκιμάσουν και να γνωρίσουν την πτώσι του Αδάμ, σε μία κατάστασι ολίγο κατωτέρα από τους Αγγέλους. Και τούτο, για να μη γίνη το κακό αθάνατο, όπως λέγει ο Άγιος που ονομάζεται Θεολόγος.

ΑΓΝΕΙΑ σημαίνει απόκτησις της ασωμάτου φύσεως. Αγνεία σημαίνει ζηλευτός οίκος του Χριστού και επίγειος ουρανός της καρδιάς. Αγνεία σημαίνει υπερφυσική απάρνησις της ανθρωπίνης φύσεως, μία αληθινά παράδοξη άμιλλα σώματος θνητού και φθαρτού προς τους ασωμάτους αγγέλους. Αγνός είναι εκείνος πού με τον ένα έρωτα απέκρουσε τον άλλο έρωτα, και έσβησε τα υλικό με το άϋλο πύρ.

3. Σωφροσύνη σημαίνει γενική ονομασία όλων των αρετών. Σώφρων είναι εκείνος πού και κατά τον ύπνο δεν αισθάνεται καμμία σαρκική κίνησι ή αλλοίωσι της καταστάσεώς του. Σώφρων είναι εκείνος πού απέκτησε τελεία αναισθησία ως προς την διαφορά του φύλου.

Αυτός είναι ο κανών και ο όρος της τελείας και πανάγνου αγνείας, το να συμπεριφέρεται κανείς παρόμοια και προς τα έμψυχα και προς τα άψυχα σώματα, και προς τα λογικά και προς τα άλογα.

4. Κανείς από όσους ήσκησαν την αγνεία ας μη θεωρή δικό του κατόρθωμα την απόκτησί της. Διότι το να νικήση κανείς την φύσι του είναι από τα ανέλπιστα. Όπου πραγματοποιήθηκε ήττα της φύσεως, εκεί φανερώθηκε η παρουσία του υπερφυσικού. Διότι χωρίς καμμία αντιλογία το κατώτερο καταργείται από το ανώτερο.

Η αρχή της αγνείας είναι η μη συγκατάθεσις στους σαρκικούς λογισμούς, καθώς και οι αραιές καθ΄ ύπνον ρεύσεις χωρίς αισχρά όνειρα. Το μέσον της αγνείας είναι η παρουσία φυσικών κινήσεων στην σάρκα, μόνο εξ αιτίας πολυφαγίας, χωρίς εικόνες σαρκικές και χωρίς ρεύσεις. Το τέλος δε είναι η νέκρωσις του σώματος, αφού προηγουμένως ενεκρώθηκαν οι σαρκικοί λογισμοί.

 

Περί αγνείας,λόγος 15, Κλίμακα Ιωάννου Σιναΐτου

Για περισσότερα:

https://tathananda.com/peri-agneias-logos-16-klimaka-iwannou-sinaitou/ 

 

Κλίμαξ Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου

Περί αγάπης, ελπίδος και πίστεως. Λόγος 30

 

(Διά τόν σύνδεσμον τής εναρέτου τριάδος τών αρετών, τής αγάπης, τής ελπίδος καί τής πίστεως) ΝΥΝΙ ΔΕ λοιπόν – ύστερα από όλα τα προηγούμενα – μένει τα τρία ταύτα – τά οποία σφίγγουν και διατηρούν τον σύνδεσμο όλων – πίστις, ελπίς, αγάπη∙ μείζων δε πάντων η αγάπη» (πρβλ. Α΄ Κορ. ιγ΄ 13), διότι και ο Θεός αγάπη ονομάζεται (πρβλ. Α΄ Ιωάν. δ΄ 16). 

Εγώ όμως την μία την βλέπω σαν ακτίνα, την άλλη σαν φως και την Τρίτη σαν ηλιακό δίσκο, και όλες μαζί σαν ένα φωτεινό απαύγασμα και μία και την αυτήν λαμπρότητα. Η μία, η πίστις, δύναται να επιτελέση τα πάντα. Η άλλη, η ελπίς, περικυκλώνει με το έλεος του Θεού και δεν καταισχύνει τον ελπίζοντα. Και η Τρίτη, η αγάπη, δεν πέφτει ποτέ από το ύψος της ούτε σταματά από το τρέξιμό της ούτε επιτρέπει σ΄ αυτόν που επλήγωσε με τα βέλη της να ηρεμήση από την «μακαρίαν μανίαν» που του επροξένησε.

2. Αυτός που θέλει να ομιλή για την αγάπη είναι σαν να επιχειρή να ομιλή για τον ίδιο τον Θεόν. Η ανάπτυξις όμως ομιλίας περί Θεού είναι πράγμα επισφαλές και επικίνδυνο σε όσους δεν προσέχουν. Για την αγάπη γνωρίζουν να ομιλούν οι Άγγελοι, αλλά και αυτοί ανάλογα με τον βαθμό της θείας ελλάμψεώς τους. Αγάπη είναι ο Θεός, και όποιος προσπαθεί να δώση ορισμό του Θεού ομοιάζει με τυφλό που μετρά στην άβυσσο τους κόκκους της άμμου.

3. Η αγάπη, ως προς την ποιότητά της είναι ομοίωσις με τον Θεόν, όσο βέβαια είναι δυνατόν στους ανθρώπους. Ως προς την ενέργειά της, μέθη της ψυχής. Ως προς δε τις ιδιότητές της, πηγή πίστεως, άβυσσος μακροθυμίας, θάλασσα ταπεινώσεως.

4. Η αγάπη κυρίως είναι η απόρριψις κάθε εχθρικής και αντιθέτου σκέψεως, εφ΄ όσον «η αγάπη ού λογίζεται το κακόν» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 5). Η αγάπη και η απάθεια και η υιοθεσία μόνο στην ονομασία διαφέρουν. Όπως ταυτίζεται η ενέργεια στο φως, στην φωτιά και στην φλόγα, έτσι να σκέπτεσαι ότι συμβαίνει και σ΄ αυτές. Όσο ποσόν αγάπης λείπει, τόσο ποσόν φόβου υπάρχει. Διότι όποιος δεν έχει φόβο ή είναι γεμάτος από αγάπη ή είναι νεκρωμένος ψυχικά.

5. Δεν είναι απρεπές εάν από τα ανθρώπινα πράγματα χρησιμοποιήσωμε παραδείγματα για τον πόθο και τον φόβο και την επιμέλεια και τον ζήλο και την δουλεία και τον έρωτα του Θεού. Μακάριος εκείνος πού απέκτησε τέτοιο πόθο προς τον Θεόν, ωσάν αυτόν πού έχει ο μανιώδης εραστής προς την ερωμένη του.Μακάριος εκείνος πού εφοβήθηκε τον Κύριον, όσο οι υπόδικοι τον δικαστή.Μακάριος εκείνος πού έδειξε τόση επιμέλεια και φροντίδα στα πνευματικά, όσο οι ευγνώμονες δούλοι στον κύριό τους.

Μακάριος εκείνος πού έδειξε τόση ζηλοτυπία για τις αρετές, όση οι σύζυγοι πού προσέχουν ζηλότυπα τις γυναίκες τους.Μακάριος εκείνος πού την ώρα της προσευχής ίσταται εμπρός στον Κύριον όπως οι υπηρέτες εμπρός στον βασιλέα.Μακάριος εκείνος που προσπαθεί συνεχώς να περιποιήται και να αναπαύη τον Κύριον όπως έτυχε  να περιποιηθή και να αναπαύση (σεβαστούς) ανθρώπους.Δεν προσκολλάται τόσο πολύ η μητέρα στο βρέφος που θηλάζει, όσο ο υιός της αγάπης στον Κύριον.

 6. Ο πραγματικός εραστής φέρνει πάντοτε στον νού του το πρόσωπο του αγαπημένου του και το εναγκαλίζεται μυστικά με ηδονή. Αυτός ποτέ, ούτε και στον ύπνο του δεν μπορεί να ησυχάση, αλλά και εκεί βλέπει το ποθητό πρόσωπο και συνομιλεί μαζί του.

 Έτσι συμβαίνει στον σωματικό έρωτα.  Έτσι συμβαίνει και σ΄ αυτούς πού αν και έχουν σώμα είναι ασώματοι (και ασκούν τον πνευματικό έρωτα).7. Κάποιος που εκτυπήθηκε από αυτό το βέλος έλεγε για τον εαυτό του – πράγμα πού με κάνει να θαυμάζω – : «Εγώ καθεύδω» από την ανάγκη της φύσεως, «η δε καρδία μου αγρυπνεί» από το πλήθος του έρωτος (πρβλ. Άσμα ε΄ 2).

Για περισσότερα:

https://tathananda.com/klimax-triakostos/

Περί φιλαργυρίας, Κλίμακα του Ιωάννου Σιναΐτου

 Κλίμακα του Ιωάννου Σιναΐτου

 Περί φιλαργυρίας,

 

ΠΟΛΛΟΙ ΑΠΟ τους σοφούς διδασκάλους μετά από τον προηγούμενο τύραννο συνηθίζουν να τοποθετούν τον παρόντα μυριοκέφαλο δαίμονα της φιλαργυρίας. Και για να μη μεταβάλωμε την σειρά των σοφών εμείς οι άσοφοι, ακολουθήσαμε τον ίδιο κανόνα και την ίδια απόφασι. Έτσι αφού ομιλήσωμε ολίγο με την αρρώστεια, θα ομιλήσωμε έπειτα εν συντομία και για την κατάστασι της  υγείας.

2. Η φιλαργυρία είναι προσκύνησις των ειδώλων, θυγατέρα της απιστίας, προφασίστρια νόσων, μάντις γηρατειών, υποβολεύς ανομβρίας, προμηνυτής λιμών.

3. Φιλάργυρος είναι εκείνος πού καταφρονεί τις ευαγγελικές εντολές και τις παραβαίνει ενσυνείδητα. Όποιος απέκτησε αγάπη διεσκόρπισε χρήματα. Όποιος όμως ισχυρίζεται πώς συμβιβάζει στην ζωή του και τα δύο, αυτοαπατήθηκε.

4. Όποιος πενθεί για τις αμαρτίες του, απαρνήθηκε και το σώμα του. Διότι όταν το εκάλεσε η περίστασις, ούτε αυτό το λυπήθηκε.

5. Μη ισχυρίζεσαι ότι μαζεύεις χρήματα για τους πτωχούς. Διότι δύο μόνο λεπτά αγόρασαν την ουράνιο βασιλεία (πρβλ. Λουκ. κα΄ 2).

Γιόγκα, το άλφα και το ωμέγα

 

Γιόγκα, το άλφα και το ωμέγα

Ζούμε σε μια βαθιά ψευδαίσθηση – την ψευδαίσθηση της ελπίδας, του μέλλοντος, του αύριο. Όπως είναι ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυταπάτες.  Ο Νίτσε λέει κάπου ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει με την αλήθεια: χρειάζεται ψέματα, χρειάζεται αυταπάτες. Και ο Νίτσε λέει αλήθεια.

 Όπως είναι ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπάρχει με την αλήθεια. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό πολύ βαθιά, διότι χωρίς να το κατανοήσουμε, δεν μπορεί να υπάρξει καμία είσοδος στην έρευνα που ονομάζεται γιόγκα.

 

Ο νους πρέπει να γίνει βαθιά κατανοητός – ο νους που χρειάζεται ψέματα, ο νους που χρειάζεται αυταπάτες, ο νους που δεν μπορεί να υπάρχει με το πραγματικό, το μυαλό που χρειάζεται όνειρα. Δεν ονειρεύεσαι μόνο τη νύχτα. Ακόμα και ξύπνιος, ονειρεύεστε συνεχώς. Μπορεί να με κοιτάς, μπορεί να με ακούς, αλλά ένα ρεύμα ονείρου συνεχίζεται μέσα σου. Συνεχώς, ο νους δημιουργεί όνειρα, εικόνες, φαντασιώσεις.

Αυτό το μυαλό δεν μπορεί να εισέλθει στο μονοπάτι της γιόγκα, επειδή γιόγκα σημαίνει μια μεθοδολογία για να αποκαλύψεις την αλήθεια. Γιόγκα είναι μια μέθοδος για να έρθεις σε μια κατάσταση που δεν είσαι σε όνειρο . 

 Γιόγκα είναι η επιστήμη για να είσαι στο εδώ και τώρα. Γιόγκα σημαίνει, τώρα είσαι έτοιμος να μην τρέχεις στο μέλλον. Γιόγκα σημαίνει, να είσαι έτοιμος να μην ελπίζεις,να μην πηδάς  μπροστά από την ύπαρξη σου. Γιόγκα σημαίνει να αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα όπως είναι.

Έτσι, μπορεί κανείς να εισέλθει στη γιόγκα,  στο μονοπάτι της γιόγκα, μόνο όταν είναι εντελώς απογοητευμένος με το μυαλό, όπως αυτό είναι τώρα. Εάν ελπίζετε ακόμα ότι μπορείτε να κερδίσετε κάτι μέσω του μυαλού σας, η γιόγκα δεν είναι για σας.
 

Απόλυτη απογοήτευση είναι απαραίτητη – η αποκάλυψη ότι αυτό το μυαλό που τα έργα του είναι μάταια, αυτό το μυαλό που ελπίζει σε ανοησίες, δεν οδηγεί πουθενά. Κλείνεις απλά τα μάτια, ναρκώνεσαι, ποτέ δεν επιτρέπεις στην πραγματικότητα να  σου αποκαλυφθεί. Σε προστατεύει ενάντια στην πραγματικότητα.

Για περισσότερα:

https://tathananda.com/yoga-the-alpha-and-the-omega-osho/ 

Ο Τέταρτος Δρόμος Γεώργιος Γκουρτζίεφ

 Ο Τέταρτος Δρόμος 

Γεώργιος Γκουρτζίεφ 

Ο Γκουρτζίεφ ονόμαζε το σύστημά του “Τέταρτο Δρόμο”, σε 
αντιδιαστολή με τους τρεις ήδη υπάρχοντες γνωστούς 
παραδοσιακούς δρόμους προς την πνευματική ολοκλήρωση, του 
φακίρη, του μοναχού και του γιόγκι. 

Σύμφωνα με το διαχωρισμό 
αυτό, ο δρόμος του φακίρη είναι ο δρόμος της πάλης με το υλικό 
σώμα. Ο άνθρωπος που εργάζεται με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί  να αναπτύξει τη θέλησή του υποχρεώνοντας το σώμα του σε 
φοβερές ταλαιπωρίες, όμως οι άλλες δυο λειτουργίες του, το 
συναίσθημα και η σκέψη, παραμένουν υποανάπτυκτες.

Ο δεύτερος δρόμος του μοναχού, είναι ο δρόμος της πίστης, του  θρησκευτικού συναισθήματος και της θυσίας. Ο μοναχός  επικεντρώνει την εργασία του στο συναίσθημα. 

Προσπαθεί,  παλεύοντας σκληρά και για χρόνια με τον εαυτό του, να υποτάξει  όλα του τα συναισθήματα σε ένα, στην πίστη, και έτσι να αναπτύξει  μέσα του την πολυπόθητη ενότητα. Όμως και στην περίπτωση  αυτή, οι δυο άλλες λειτουργίες, το σώμα και η σκέψη, δεν  αναπτύσσονται. 

Για περισσότερα:

https://tathananda.com/o-tetartos-dromos/

 

Καηβάλια, kaivalya,

Όλος ο κόσμος των τριών gunas: sattva, rajas, tamas, τελειώνει. Όποτε κάποιος γίνεται φωτισμένος, γι ‘αυτόν ο κόσμος τελειώνει. Φυσικά, άλλοι συνεχίζουν να ονειρεύονται.

Υπάρχουν πάρα πολλά ψάρια που υποφέρουν στην όχθη, στην καυτή άμμο, στον καυτό ήλιο και ένα ψάρι προσπαθεί και προσπαθεί και πηδά στον ωκεανό, πάλι πίσω στο σπίτι, για αυτό το ψάρι  ο καυτός ήλιος και το κάψιμο και όλη η δυστυχία έχει εξαφανιστεί. Είναι ήδη ένας εφιάλτης του παρελθόντος. αλλά για τους άλλους, τα κάψιμο και η μιζέρια συνεχίζει να υπάρχει.

Όταν ένα ψάρι όπως ο Βούδας, ο Παταντζαλι ,πηδά στον ωκεανό, γι ‘αυτούς ο κόσμος έχει εξαφανιστεί.  Αυτοί επέστρεφαν ξανά στη δροσερή μήτρα του ωκεανού. Επιστρέφουν ξανά, ενώθηκαν με την αιώνιος ζωή, δεν είναι πλέον αποξενωμένοι. Έχουν συνειδητοποιήση-ει. έχουν επέστρεψαν με μια νέα κατανόηση.

Για περισσότερα: 

https://tathananda.com/kahbalia-kaivalya-teleutaios-diaxorismos/